Laten we eerlijk zijn, je bent uitgeput. Je leeft in angst. Uitgeput van wakker liggen om 3 uur 's nachts, luisterend naar je hartslag, wachtend tot het gebeurt.
Uitgeput van je bloeddruk meten. Weer. En weer. En weer.
Hopend dat het deze keer lager is. Wetend dat het dat niet is.
Uitgeput van het leven in angst, met het besef dat elke dag je laatste kan zijn
Gezond eten hielp niet, en die honderden euro's aan supplementen maakte je wanhopig.
En elke keer dat je meet: 152/94. 148/91. 155/96.
Die cijfers die niet zakken. Die je arts fronsen laten. Die jou 's nachts wakker houden.
Maar het ergste zijn niet de cijfers.
Het ergste is wat ze betekenen.
- Dat je op elk moment je kleinkinderen achter kunt laten.
- Dat je vrouw je misschien een ochtend niet wakker krijgt.
- Dat je kinderen hun vader verliezen terwijl hij "alles goed deed".
Dat verhaal wordt. Die waarschuwing. Die begrafenis waar mensen fluisteren: "Hij at zo gezond. Hij trainde nog."
Je voelt het elke dag, het is angst die je niet weg kunt trainen.
Je hebt drie opties:
- Niks doen, blijven hopen dat gezond eten het probleem oplost, terwijl de schade in je bloeddruk met de dag erger wordt. En de kans dat je je kleinkinderen ziet opgroeien met de dag verkleind.
- Medicatie accepteren, wetende dat je mentale staat er niet op voorruit gaat. Je ook diegene wordt, die net zoals iedereen zichzelf verliest, constant moe is en wakker wordt met hartkloppingen.
OF
Je kiest ervoor om de kern aan te pakken door middel van stoffen die klinisch bewezen daadwerkelijk bloeddruk verlagen. Duizenden Nederlanders, die zich precies zoals jou voelden, namen die keuze wel.
Hun leven nu?
"Na 6 weken: 132/82. Ik mat het 2 keer omdat ik het niet geloofde. Dit heb ik in 4 jaar niet gezond. Ik leef niet meer in angst en mijn vrouw merkt dat ik weer mezelf ben." - Jan, 61
"Ik slaap weer door. Geen bonkend hart om 3 uur. Mijn lijf is eindelijk rustig. Ik heb weer plezier in het leven gevonden. Ik kan weer de oma zijn die mijn kleinkinderen verwachten." - Marieke, 57
"Ik leef niet meer in constante angts dat het elke dag fataal kan zijn. Mijn arts vroeg wat ik anders deed. 128/80. Drie maanden geleden was het 154/94." - Piet, 64
Ze meten niet meer acht keer per dag. Ze vrezen geen doktersafspraken meer. Ze leven weer.
Niet omdat hun lichaam ineens "werkte". Maar omdat zij de beslissing namen om de echte kern aan te pakken.
De keuze is aan jou. Je kunt blijven leven met de angst, levenslang aan de medicatie - die je bloedvaten niet herstellen - met hoge verwachtingen van bijwerkingen.
Of je kiest ervoor net zoals Jan, Marieke en Piet om wel echt actie te ondernemen. En niet langer slachtoffer zijn, maar je leven terug te krijgen.
En over 4-6 weken?
Ga jij ook 2 keer je bloeddruk meten omdat je niet kan geloven dat het na jaren zwoegen eindelijk is gedaald. Je zorgeloos met je kleinkinderen kan spelen, en jij en je vrouw niet meer in angst leven: "wat als het nu gebeurt?".
Je leeft weer.
